Saygı değer abilerim - kardeşlerim hoşlanmak ne güzel bir duyguymuş bu yaşıma kadar hiç bu duyguyu tatmadım ve şuan bunu doruklarıma kadar yaşıyorum. Kursta birinden hoşlanıyorum, elimi uzatsam dokunacak kadar uzaklığımda ama ben yüzüne bile bakamıyorum. Derste fısıl fısıl yanındaki bayana soru sorduğu zaman sesindeki o huzur ciğerlerime doğuyor. Daha önceden birinden bu kadar çok hoşlandığımı hatırlamıyorum, 2 aydır aynı kurstayız ve ben bir kere bile doya doya yüzüne bakabilmiș değilim ve en kötüsü de yılbaşında kurs bitiyor. Evim kursa uzak olduğu için genelde hep geç kalıyorum, sınıfa girdiğim de ilk gözlerim onu arar oluyor, haftada 3 gün dersimiz varken o sadece salı - çarşamba günleri geliyor. Bizim sınıftakiler WhatsApp gurubu kurmuş bende katıldım, ardından grupta ismi yazmayan, tanımadığım herkesi tek tek numarasıyla Facebooktan aradım ve onu buldum. Üniversiteye gidiyormuş ve büyük ihtimalle de pazartesi üniversite de dersi olduğu için gelmiyor diye düşünüyorum. Neyse ki hafta da 2 gün olsa bile onunla aynı ortamda bulunmak mutluluk verici, onunla aynı sesleri duymak, onunla aynı ortamdaki havayı solumak ve onunla aynı ekrandaki piksellere bakmak hayatta kalmaya bir neden. Her neyse onu tekrardan görmeme sadece 56 saat 2 dakikam kaldı ve benim ciğerlerim tekrardan kelebek kelebek olmaya hazır. Dua edin.