Allah'ım bu ne acıdır böyle. Haberlerde şehit haberlerini okuduğumda içim hafiften cız ediyor. Yüreğim yanıyor. Ancak bu vicdan azabı duymama sebep oluyor. Çünkü düşündüğümde evime bir şehit haberi gelse, babamın belki çocuğumun şehit haberi. Ciğeri beş para etmez bir itin hain bir kurşununa can vermiş ciğerimin parçası gittiğinde ne yaparım nasıl hissederim. Feryat figan kopar ölüp ölüp dirilirim. Şimdi bu duyguyu her gün onlarca insan yaşıyor. Hergün bir başka evin ocağı sönüyor dul kalan kadınlar, yetim kalan masum çocuklar kalıyor. Neden? Bir kalleşin köpekliğinden dolayı.

Düşündüğümde kendimden utanıyorum. Aslında o acının benim ocağıma da düşmesi gerek. O yiğit benim için benim anam babam çocuğum için can veriyor. Ama ben o adamın ismini belki 5 dakika sonra bir daha hatırlamamak üzere unutuyorum. Benim için can veren adamın ocağında bir ömür sürecek bir yas başlıyor.

Çok büyük bir acı ve ben hissizleştim. Acısını hissetmeyen bir yürek artık leş haline gelmiş demektir. Bazen bunu düşündüğümde utanıyorum kendimden.

Millet olarak hissizleştik. Hergün birkaç ocak sönüyor. Ama çıt yok. Yakılsın yıkılsın ihanete çanak tutan coğrafyalar. Acınmasın bayrağa el uzatanlara. Ve en önemlisi geç kalınmasın ihanet içindeki teröristlere müdahalede.


Allah kabirlerini nur etsin, yakınlarına sabır versin Allah.