Lütfen yorumumu dikkatlice okuyun.

Obsesif kompulsif bozukluğum var, senelerdir. Bir türlü kurtulamadım ve artık kurtulabileceğime dair bir umudum olmadığı gibi, herhangi bir çaba da göstermiyorum.

1 sene kadar önce kolon kanseri olduğumu öğrendim. Şükür ki erken tanıydı, bu yaz başında cerrahi operasyonla kurtuldum. Ancak OKB ile kolon kanseri bir araya gelince bütün gün karşı konulmaz ağrılar ve her an patlayacakmış gibi (psikolojik değil, fiziksel olarak patlayacakmış gibi, bomba gibi) bir hisle yaşamak zorunda kalıyordum.

Çünkü, kız arkadaşım her iki rahatsızlığımı bilmesine ve en ufak bir heyecanın dahi nelerle sonuçlanabildiğini gözüyle görmesine rağmen inatçıyapısından vazgeçmek bilmedi. İstemediğim şeyleri yapmaması için onu istemsiz zorluyordum, olumsuz yanıt aldığımda OKB yüzünden anksiyete nöbetlerim ve kanseri etkileyen adrenalin yüzünden dayanılmaz ağrılarım başlıyordu.

Bu soruna kendi başıma hiçbir şekilde çözüm getiremediğim ve karşı taraftan gerekli desteği göremediğim için ilişkimi bitirdim.

İlişkim bittikten 1 ay kadar sonra cerrahi operasyon geçirdim ve bağırsaklarımdaki tümörlerden kurtuldum. Bir ilişkim olmasa da OKB'nin haricinde zaten hafif kaygı bozukluğum olduğundan dolayı arada gelen anksiyete nöbetleri sayesinde artık eskisi kadar etkilenmediğimi fark ettim ve biten ilişkiye yeniden başladık.

Henüz çok kısa bir zaman oldu, ilk birkaç gün gayet anlayışlı ve yardımcı olmasına rağmen, son birkaç gündür tekrar bozdu. Örneğin; kadınların erkeği kıskandırmak hoşuna gider. Ama benimki kıskançlık olmuyor, karşımdaki kadın beni kıskandırmaya çalıştığı zaman OKB yüzünden çay bardağı yutmuşum da içimde ilerledikçe paramparça olup cam kırıkları tüm bedenime batıyormuş gibi hissediyorum. O bunu bildiği halde dün yine ufak bir kıskandırma girişiminde bulundu. Bütün günümü zehir etti ve dün öğle saatlerinde başlayan anksiyete nöbetimi halen atlatamadığım için şu ana kadar hiç uyumadım.

Çok seviyorum, ama bu olayın en ufak bir tekrarı olursa bitirmek zorunda kalacağım. Çünkü ilişki bitmezse ben biteceğim, biliyorum.

Size de nacizane tavsiyem, karşı tarafa durumu açıkça anlatıp, size yardımcı olmasını beklemeniz olur. Eğer yardımcı olmuyorsa yapacak bir şey yok. İsterseniz gözünüz ondan başkasını görmüyor olsun, sorun değil. Fiziksel bir hastalığınız olsa ve yaranıza tuz bassa, eminim, psikolojik rahatsızlıkların canınızı yaktığı kadar yakmaz.

Sizden önemli değil hiç kimse. Yardımcı olmazsa, anlayış göstermezse kendinize uğraşacak bir şeyler bulun. Hobi edinin, ne bileyim, kibritten Anıtkabir yapmaya falan çalışın. Bu hem sizin psikolojinize yardımcı olur hem aklınızdaki kişiyi unutmanızı kolaylaştırır.