Elbette taş devrine döndük. Hatta daha geriye gittik. Youtube veya diğer sosyal medya sitelerini sadece yasakladığımızı düşünüyoruz. Ancak gerçekte yasaklanmadığını da biliyorsunuz benim gibi.

Savcı konusunda elbette üzgünüm. Başına silah dayanan bir insanın fotoğrafını paylaşmayı elbette etik bulmuyorum.

Elbette Mısırlı Esma için kameraların önünde timsah göz yaşı dökenlerin de yaptıklarını etik bulmuyorum.

Bu ülkenin insanlarının roboski'ye ağlayan bir gurup Fırat için de ağlamadıkça veya tam tersinin olduğu durumda ancak insanlara inanacağım. Aksi halde sadece kendi acısına ağlayan, sadece kendi çıkarlarını düşünüp ona göre hüküm veren insanların yaşadıkları rahatsızlıklar beni zerre kadar ilgilendirmiyor ve kendimi o konularda hassas davranma zorunluluğu da hissetmiyorum.

Bizim kendimizi dünyaya ve başkalarına anlatma derdimiz var. Ve diyoruz ki, biz bunu anlatmak zorunda değiliz, bizi anlamaları gerekiyor. Hayır öyle değil. Bizim Bilim veya teknoloji bakanlığımız ne iş yapıyor? Neden kültürümüz örfümüz adetimiz anlatılırken sadece kıyafetler yemekler ve oyunlarımız gösteriliyor ve başarılı işler yaptık diyoruz?

Neden geleneklerimiz anlatılmıyor? Kız alma olayı nedir neden anlatılmıyor? Neden bir aracın kenarına bağlanan havlunun ne olduğunu anlatmaya çalışmıyoruz da bunu kaldır diyen polise sövüyoruz?

İşte sorunumuz burada.
Bunları anlatmaya çalışmak yerine yasaklamak taş devrinden de geriye gitmektir. Cahilliktir. İslam bir şeyi helal veya haram kılarken bile nedenlerini açıklamış. Hikayeler anlatmış insanlar anlasın, kafa yorsun diye.

Kaldı ki bunun yani bu olayın parti veya seçimler ile ne alakası var. Burada hangi parti olduğu önemsiz. Hangisi olsaydı hangisi yapsaydı yine eleştirecektim/eleştirecektik. Bu yüzden her parti eleştirenin parti kurma gibi bir misyonunun olması gerektiğini söylemenizi çok garipsedim.