Üstad!

Seni tanımıyoruz. Anlattığın kadarını biliyoruz. Fakat şunu söyleyeyim ki, durduk yere kimsenin başına bu tür şeyler gelmez. İnsanlar belaya kendi elleriyle kapı açar.

Bazen insan rahat durmaz ve yaptığı yanlışın bedelini öder. Bazen de insan, büyük konuşur, ah alır, birini kınar... Ve böylece kendi elleriyle başına her türlü musibeti alır. Sonra neden böyle oldu? Lanet olsun böyle işe... falan...

Burada önemli olan konu şu: Olan olmuş. Neticede ne yapmak lazım?

Bir çok arkadaşın dediği gibi bulunduğun ortamları terk et. Memurluktan önce ne iş yapıyorsan o işi yapmak üzere güzel bir şehire yerleş. Kirası ucuz, pahalı olmayan huzur bulacak bir şehir. Tek başına yaşıyorsun. Merak etme rızık endişesi yapma. Memurların saçma sapan bir işsiz kalma korkusu var. O korkuya girme.

Orada yeni ve sıfırdan bir hayat başlat. Mekan değişikliği ciddi manada İnsan psikolojisine iyi gelir.

+ ve en önemlisi Mesnevi oku. Ötügen yayınları düz yazı ve sade yazmış. Ücretsiz terapi almış olursun. Pskiyatrilerin verdiği ilaçları asla kullanma.

İntihar, adam öldürme falan bu işler seni rahat ettirmez. Aksine iyice kötüye gidersin. Ve ebedi, hiç bitmeyen bir asabı hakkedersin.