Tabi bir web sitesi için yazmıştım. Onu paylaşayım.

Sana benziyorum artık. Hayatın boşluğunu yaşadığım anda çıktın karşıma. Başlangıçta o boşlukta yer edinmiştin aslında. Zamanla alışkanlık…sonrası en beter yanı olan bağlılık doğmuştu. Derken bitti. Başlangıç ve bitiş. Bu bitme değil başlangıçmış, bir tene mahkumiyetin başlangıcı, günahın başlangıcı. Evet günahlar, arzular, aciz bedenler, derken yeni alışkanlıklar. Ya VİCDAN… Arkadaşlıktan öte kopamayışımızın baskın hükümdarı. Ben sana vicdanın ağırlığı ile geldikçe, sen bana rahatlığın hafifleticiliği ile misafirlik ettin. İşte o an sana olan özlemim vicdanımın ağır yükünü bastırıyormuş meğer ki. Vicdanım, özlemin, aklımdaki soru işaretleri, gözyaşlarım bunlara karşılık bir beden. Aciz, cılız bir beden… Defalarca günaha bulanmış iki ten. Onca şeyden geriye kalan sadece anlık pişmanlıklar, bunca güçlükle başa çıkmaya çalışan ben, rahatlığın esiri olmuş sen. Ne vardın ne yoktun. Değişmedin,belki de değiştirmeyi beceremedim. İşte en sonunda kolay olanı seçtim. senden yapamadığım beni, bir senle kapattın. Ve sonunda kazandın. SANA BENZİYORUM ARTIK…