Bu sebepledir ki İslam hukukunda, cehaletin mazeret sayılması sadece “karibu’l-ahd” denilen yeni müslüman olmuş ve söz konusu hususları öğrenecek bir zamanın geçmediği bir durumla sınırlı olarak kabul edilir. (bk. Nevevî, el-Mecmu’, 3/14, 80)

- Küfür gerektiren bir söz söyleyen veya bir fiil işleyen kimse kâfir olur. İster bu küfür sözünü öyle inandığı için söylemiş olsun, ister -inanmadığı halde-istihza/alay şeklinde olsun, ister inattan ötürü olsun, bu kişi kâfir olur. (bk. İbn Hacer el-Heytemi, ez-Zevacir, 1/47)

Sırf eğlenmek için de olsa, İslam’ın hakikatleri ve hükümleriyle alay eden kimsenin kâfir olduğunu -soruda da geçtiği üzere- Tövbe suresinin 65-66. ayetlerinden öğreniyoruz.