Selamlar...

Her şeyin nerede nasıl başladığını bilmiyorum. Ama tek bildiğim bir şey var; her bir şey de doydum. İst'dan İzmir'e geldim. Hayatımda yeni olarak tanımlayabileceğim çok şey oldu; yeni arkadaşlıklardan yeni eve, yeni düzene, yeni sevgiliye, yeni hayata, yeni okula, yeni derslere, yeni çevreye, yeni bir ilçeye, yeni İl'e ve dahası...

Çok şey yaşıyorum.
Çok şey yaşatıyorum.
Çok şeyi yıpratıyorum ve çok yıpranıyorum.
Her gün bir önceki güne göre daha bir tembel uyanıyorum gibi geliyor günlerim.
Hiç bir şey yapmadığımı düşünüyorum; Oysa internette işlerimi bitirir bitirmez yalandan da olsa en az 1 saat derse oturma gayretindeyim. Ama bunların her biri çok yetersiz geliyor...

Yaşadıklarıma bakıyorum... Sanki boş yaşıyormuşum gibi geliyor her şey. Hayat zor değil, maddi bir sıkıntım yok ancak maneviyatta bir eksiklik mi var? düşüncesindeyim.

Hayatımda eksik olan bir şey var, düzen.
Okulum örgün öğretim değil, ikinci öğretim olduğundan dolayı düzensizim gibi. Aslında ikinci öğretim olması kadar rahat ve güzel bir şey yok diyordum. Ancak bu aralar bir düzensizlik aldı başını gidiyor... Aslında bir yandan da bakınca düzensizlikten ziyade zaman kavramını iyi kullanamıyorum. Ve hatta ben zamanı kullanmayı hiç bilmiyorum.

Bir şeyler yapmak istiyorum; sosyallik olsun, dersler yönünden başarı olsun, yaptığım herhangi bir şeyden zevk almak olsun! Ama olsun! Başaramıyorum, içimde öylesine bir doymuşluk hissi var ki, her ne olursa olsun, zorakiye gidiyor, zorakiye yapıyor ya da hiç istemiyorum(Bu istememe olayı sadece ders veya benzeri konular değil, eğlence olgusu içinde de var olan her şey olabiliyor.)

Psikolojik bir destek almalı mıyım sizce? Ya da bu hissin sebebi nedir? Depresyon mudur?