Buna benzer bir konu açacaktım. Bir gün çalışırken özel harekattan birisi ile tanıştım, giderken bana şöyle dedi, yarın geleceğim ama beni tanımayacaksın. Dediği gibi sivil geldi tanıyamadım. Bir günde birisi ile tanıştım bana insanların onu çalışırken tanımadıklarından falan bahsetti, meğerse park görevlisiymiş, onu o elbisenin içinde gördüğümde yine tanıyamadım. Nasrettin hocanın ye kürküm ye misali epeyce hayatımızda yer edinmiş. Baktığımızı göremiyoruz, görmek istediğimizi görüyoruz. Yolda giderken bir çöpçü görseniz yüzünü kaç dakika hatırlarsınız, beyniniz sadece elbisesine odaklanır zaten o esnada yüzüne bile bakmayız çünkü fakirlik insana itici geliyor, korku salıyor. Paraya baksak neyse diyeceğim ama durum örnekteki gibi daha vahim. Elbiseye bakıyoruz.