Merhaba arkadaşlar.
Şimdiye kadar hep başkalarına yaşadım.Gerek sistem yüzünden gerek kendi hatalarım yüzünden.Hatta bu eğitim sistemi vb. sıkıntılardan dolayı ailemle aramda sıkıntılarda oluştu.Bugünlerde gittikçe ters düşmeye başladım.Ben bir nebze olsun eğlenmek isterken onlar belli olmayan yarınım için bu devlete bel bağlamaya devam ediyorlar.
Bütün dönem köle gibi öğrenciliği doğru dürüst yaşamadan gidip geldikten sonra bir de yaz stajı denilen meret var.Kaç senedir vasıfsız biri olarak boş boş köle gibi gidip getirildik.Bu durumdan kurtulmak için bu yaz bir şeyler yapıp ekonomik özgürlüğümü elde edip ilerisi için bir süreliğine ayrı eve çıkmayı düşünüyorum.Sonrasında bir düzen oturttuktan bir başarı alanı edindikten sonra geri geleceğim fakat şuan bunu yapmaya çok ihtiyacım var.Aslında şuanki konumumda bir şeyler edebilmeyi yapabilsem yine belki bir sıkıntı olmayacaktır fakat sürekli önüme bir engel çıkıyor sinir oluyorum.Eve çıkmanın masrafları ve olabilecek sıkıntıları konusunda sormak istediğim bir kaç şey var izninizle;
-18 yaşından küçük olmam kiraya eve çıkmama engel olur mu?Eğer sıkıntı olacaksa bir karavan yapmam en mantıklısı.
-İnternet üzerinden para biriktirmek ve harcamak için paypal nakit kartı kullanmak mantıklı olur mu?
-Gsm hattını,interneti kendim nasıl ayarlayabilirim?
Zamanın da ben de senin gibiydim. Burada söylenilenler şimdi bir kulağından girip, öteki kulağından çıkacak. Ama keşke öyle olmasa.
17 yaşındasın, istesen de istemesen de üniversite mezunu olana kadar ya da bütün ihtiyaçlarını karşılayacak bir iş sahibi olana kadar ailene muhtaçsın. Eve çıkmak hiçbir şeyin çözümü değil. Sadece elektrik + su + internet + kira ile iş bitmiyor.
Kendini geçindirecek kadar para kazanmaya başlasan bile, bir süre sonra bunun bir anlamı kalmayacak. Annen ile baban ile aranı soğuk tuttuğun zaman emin ol eline hiçbir şey geçmeyecek. Yapacağın işin hayrı olmayacak. Muhtemelen ben senin yaşadığının kat kat fazlasını yaşamışımdır. 18 yaşında ülke değiştirdim ben
Okumak için gittim ama o işin bahanesiydi. Tek başıma olurum, kafamı dinlerim, kafama kulaklıktan başka bir şey takmam diyordum, o iş öyle olmuyormuş işte.
İleride atacağın her adımda yine yanında ailen olmak zorunda. Kız istemeden tut, yarın bir gün başın sıkışınca yardımına ilk koşacak kişiler yine onlar. Dediklerimi anlaman için rahat 6-7 senen var. Ama işin özü bu. İleride pişman olacağın adımlar atma. Cıvık cıvık bir ilişkin olsun demiyorum ailenle ama aranı çok soğutma. İlişkilerini kesip atma.
Böyle bir planın varsa da, bunu önce adam gibi geçinebilecek mesleğe sahip olana kadar ertele. 20'li yaşlarına geldiğinde yapmaya çalış. Tabii o zaman da dediğim zorluklarla karşılaşınca umarım pişman olmazsın
Hayat keşke Into the wild filmindeki gibi olsa. Bıraksan her şeyi arkanda, atsan sırt çantanı omzuna, karış karış dünyayı gezsen tozsan. Cebinde 3 kuruş paran olmasa, otostop çekerek ülkeden ülkeye geçsen. Acıktığında girsen bir kasabaya, kasabanın yaşlı çiftçi amcası sana tarlada iş verse, karşılığında ahırında kalacak yer ve yiyecek-içecek sağlasa.
Filmde kalıyor işte bunlar. Boş yere kendini de aileni de üzme
