Sabahları iş yerinin önünden mutlaka bir tane dilenci geçiyor. Ofis açılsın diye beklerken, bu kafası iyi şekilde yanıma geliyor. Abicim ya 1 liran var mı ekmek alıcam ya diye yalvarıyor. Yok kardeşim diyorum, dönüp gidiyor. Giderken başlıyor küfretmeye. Öyle böyle küfürler değil.

Ses etmiyorum, ya sabır diyorum. Şimdi gitsem ağzını burnunu kırsam, suçlu ben olurum. Bu tiplerden ne geleceği de bilinmez, ertesi gün toplanır 10-15 tane balici gereksiz yere iş büyür.

Geçen hafta yemek yerken yine bi kadın geldi, kucağında bebek. Ağlıyor. Abim be çocuk aç, 1 ekmek parası verir misin dedi durdu. Restaurantta çok kalabalık, herkes bana bakıyor. Tuttum ekmek sepetini, al dedim içinde 4 tane yuvarlak ekmek var, yedir hepsini çocuğa. Yok abi ben para istiyorum ekmek alıcam diyor E diyorum bunlar da ekmek, param yok ekmek alıyorsan al dedim. Zar zor ikna ettim ekmeği vermek için. Parayla ekmek alma olayları hikaye yani.

İnsanların zaaflarını kullanıyorlar, ben 1 kuruş bile vermiyorum. Acımıyorum onlara çünkü. 20-25 yaşında genç, diri, onlarca dilenen adam var. Her yerde iş var, gidip amelelik yapar, tezgahta çalışır yine ekmeğini taştan çıkartmak istese çıkartır. Hazıra alışmışlar bir kere.