Aslında meseleyi tam olarak şöyle özetleyeyim. Şimdi yeri gelince kızsa bende hak vereceğim zaten çoğu zaman suçu hep kendimde ararım neden daha iyisini yapmıyorum diyerek. Ancak en ufak bir şeyde bile ne diyeceğini nasıl davranacağını çok iyi kestiriyorum. Yani sinirlenip kızdığı için değil bir şey demesi gerektiğini düşündüğü için o şekilde davranıyor. Bir bakıma bende ister istemez beni bilinçli şekilde ezdiğini düşünüyorum. Üstelik bir çocuk yetiştirirken ona kendi özgüvenini bulması için özgürlük tanımanız gerekir. Yaşım ilerledikçe tam tersine baskı artıyor. Aklından geçenleride söylemiyor, ben bilirim ben bilirim davasında.

Ama bakıyorum aynı şeyi başkalarına yapmıyor, başkalarına gelince onlara kibar davranıyor. Bir insana kıymet değer verdiğinizi nasıl gösterirsiniz? Onu seversiniz ama aynı zamanda onun hatası olsa bile azarlıyarak suçunu anlatamazsınız. Örneklerini hepimiz görüyoruz, en basiti çocuk parkta oynarken düşer, düştüğü zarar gördüğü yetmezmiş gibi birde annesi gelir tokatlar. Çocuk düştüğünemi ağlasın yoksa annesi tarafından dövüldüğüne mi. Hem iyiliğimi istiyorsun hemde bunu bana anlatırken kötülükle yola getirmeye çalışıyorsun. Bu nasıl bir çelişkidir.

Hayatı kolaylaştırmak varken neden zorlaştırıyoruz? Aklıma güzel bir örneği geldi. Bir iş yerinde çalışanı ustası devamlı zorluyor, devamlı azarlıyor. Neden bu şekilde davrandığını sorduk. Benden görsünki hayatta karşısına çıkınca nasıl hareket etmesi gerektiğini bilsin. Kısacası alışsın! Eee zaten sende aynı eziyeti yapıyorsun, sende yapma başkalarıda yapmasın! Hayatta her şeye bir anlam yüklerim, her şeyden bir ders çıkarılması gerektiğini düşünüyorum ancak bazen o kadar çok üstüne geliyorlar, bildiğin her şeyi unutuyorsun. Ne yaparsak yapalım doğruda davransak ölçüyü hiç tutturamıyoruz. Bence gelecek nesillerin bu şekilde yetişmemesi gerekiyor, okullarda psikolojik dersler ağırlıkta olmalı. Aslında yazı yazarken düşünerek yazdığım için iyi anlatabiliyorum, ancak birisi ile konuşurken kelimeleri evirip çeviriyorum ve tamamlayamıyorum çoğu zaman. Çünkü bilinçaltımda hep tersleneceğim azarlanacağım duygusu yatmakta. Özgüvende yoktur, o halde zaten insanlar seni sömürmek için koz arıyorlar peki babamın bana öğretmeye çalıştıkları nereye gitti? Havaya gitti bana verdiği ise hissizlik oldu.