Hocam bak İstanbulda yaşayan memur arkadaşlarım var, adam tek çıkmaya korkuyor eve yetiştiremem diye İstanbul'da yaşamak kolay bir mevzu değil. Hele evliysen başa bela..

Ayrıca benim de kız arkadaşım böyle herşeyi kendisi yaptırma taraftarıydı. Çok fena sevdim, uğruna neler yapmadım neler.. Arkadaşlarım diyodu ki nasıl çekiyosun, bak bu kadar sözünü dinleme yapma sonra sen üzülürsün istedikçe ister dedikçe dediler..

Senin gibi aynısını diyordum üzmeye kıyamıyorum işte. Mevzu üzmeye kıyamamak değil sen de çok iyi biliyorsun bunu. Senin olayın kaybetme korkusu.

Bu kaybetme korkusu insana herşeyi yaptırıyor, ancak zamanla neyi anlıyacaksın biliyo musun hocam. Sen onun lafını itirazsız dinlerken, o senin sözünü dinlememeye başlıyacak belki de dinlemiyordur şimdi.

Sevgilim de aynı huyları taşıyordu vallahi en ufak olayda ayrılırız olayı dönüyordu ki ben anlatamam neler yaptım bu kız uğruna seviyodu biliyorum ama sevmek yetmiyor. Saygı da lazım, her kız kendi yerini erkeğin yerini bilmeli. Ha bak bu kızla ben bu yıl nişanlanacaktım ancak çat diye ben ayrıldım.

Şimdi diyorum ki; Allah'a şükür..