İstesem yaparım ama;
Sıkılıyorum, yoruluyorum, az biraz ego ve rahatlık var.
Eğer gerçek hayata atılabilirsem; Bulurum bi tolunu geçinir giderim! Diye düşünüyorum.
ve eminim bu düşüncemde yanılacağım.
Annem mutlu olsun tek amacım bu Zira okumama tek sebep onun istemiş olması.
Arkadaşlarım, ailem hatta hocalarım kafamın çalıştığını söylüyorlar ve kendim de diyorum:
Evet Onur kafan çalışıyor. Ağzında laf yapıyor.. ama okulda işlemiyor işte..

Üzülme anne:
Fakir geldik Fakir gideceğiz..

Bende isterdim paranın içine doğmak veyahut ailemi paraya boğmak. Ama olmadı; olmuyor ve eminim ki olmayacak.

Para herşey değil! "Sağlık önemli!" desem; her gece annemin başında sabahlayışlarım aklıma geliyor.
Acil kapısında kalakalışlarım..
Önemli olan huzur! desem; akşam üzeri çalıp hayatımızı değiştiren telefon, sabahları haciz görevlilerine kapı açışlarım aklıma geliyor..
peki ya mutluluk?
Bu saydıklarım engelliyor mutlu olmamı.. Bilmiyorum çıkış yolu nedir? bulamıyorum..


Okuyunca o dönemleri hatırlayıp inceden duygulandım paylaşayım dedim velhasıl hepimiz liseli olup zor dönemlerden geçtik..