"Hayattan cidden usandım cıvıl cıvıl bir şehirdeyim çok karakterli kızlar var adım gibi biliyorum ama ne onların gittiği dershaneye gidebilecek param var."
Bu cümleye kadar çok akıllı uslu konuştun be kardeşim..Burada okumayı bıraktım ve sana tek diyeceğim,
düşün. Nerede hata yaptığını kendin bulacaksın.
Bilmiyorum işte hocam nerede hata yaptığımı?Aileme o kadar problem ettirdim ki bu durumu ailemin huzuru bile kaçtı.Ama elimde değil.Misal insan o yarışmadan sonra sevgilim olsa da takma demek ki doğru şekilde çalışmıyormuşsun çalışma stilini değiştir demesini bekliyor.
İyi liselerdeki yaşıtım kızlar okul,dershane,avm,sinema takılırlar genelde.Ben hiç tanımadığım kişilerle okul ve dershane dışında nasıl tanışayım?Maddi durum elverse dershaneye gitmek isterim ama şöyle bir durumda var ne yazık ki Allah'ın bana verdiği ömrümün her haftasında evden çok okuldayım.Ve bunu karşılıksız olarak yapmak çok koyuyor.Sadece seneye bir diploma verecekler.Okulumun bana sağladığı tek şey programlama ile tanıştım ve çok karaktersiz insan gördüm.İnsan olmayana insan gibi davrananın kaybettiğini gösteriyor insana bu tarz okullar.
Yaptıklarınızdan mutlu olmaya çalışın hayat kısa şekilde sözler söylenir ama bana o fırsat verilmiyor sinir oluyorum.Sokakta bazen çöpten atık toplayan yaşıtlarımı görüyorum ne yazık ki onların hiç fırsatı yok.Kendi fırsatlarını yaratmak zorundalar.Çok şükür benim ev geçindirme gibi bir sıkıntım yok lakin üzüldüğüm ailemin emeklerini yanlış şekilde değerlendirmesi.
Ekleme:
Bence bir insanda en önemli şey sağlık ve azmidir.Çok şükür şuanda ikisine de sahibim ama kullanmama izin verilmiyor.Ve ne yazık ki o herkesin sahip olduğu güzel lise anılarına hiç bir zaman sahip olamayacağım.Kızlı erkekli yapılan etkinlikler.Lise yıl sonu balosu vb. hepsi.Ben ki yazılım yarışması için kursa giderken her gün yıkanırdım okula giderken 1 hafta yıkanmıyorum içimden gelmiyor.Okula girdiğimde o pis kokuyu aldığımda diyorum bu kokuyu duyacağıma kendi ter kokumu duyayım daha iyi şeklinde salak saçma düşüncelere kapılıyorum.