Sürekli beraber olduğum yakın bir arkadaşımda böyle bir durum vardı. Lise zamanında üniversiteye hazırlanırken arkadaşlarla toplu halde ders çalışırdık. Diğer arkadaşlar yarım saat içerisinde konuyu bitirirken, bahsettiğim arkadaş konuyu anca ortalamış oluyordu. Çünkü sürekli kafasını takılan, cevap vermesi gereken aksi taktirde onu işlerinden alıkoyan düşünceler ortaya çıkıyordu. Arkadaş o zorluklara rağmen çalışmaya devam ediyordu. Herkes 3 saat çalışırken o 5 saat çalışıp açığı kapatıyordu en son tedaviye ikna ettik, abartısız söylüyorum ilacı 1 ay kullanması gerekiyodu ama ilacı kullanalı 1 hafta olmadan arkadaş kendini aştı. Normalde konuları yetiştiremeyen adam, dershaneden önce konuları bitirmeye başladı. Çünkü o diğerlerinden daha fazla çalışmaya alışmıştı bu rahassızlık yüzünden, hastalık ortadan kalkınca aynı şekilde çalışmaya devam etti ancak bu sefer zaman çok fazla geldiği için çok daha hızlı bir şekilde ilerledi.