ben 2 senelık sevgılım uzak sehırlere dusunce umursamamaya basladı yanımızdayken bızden onemlısı yoktu sımdı hersey bitti uzak sehirler gercekten zor bende dusunmeden edemıyorum.
19 yaşımdayım kendı ustume evım arabam var babam sagolsun. Ama dusunmedende edemıyorum unıversıtemın ilk yılındayım hukuk okuyorum ılerde karsıma ne kızlar cıkacak ama hep aklımda kotu dusunculer paranoyaklasmalar. artık nasıl sılıcem kafamdan bılmıyorum ama su hayatta zaten olumlu dunyadayız kendımızı uzmemızde kotu. Herşey gelip geçicek temennısıyle devam etmekten baskada yapacak hiçbirşeyim yok.
Sadece bazı seyler cok koyuyor abi.
En azından eviniz arabanız var. Düşünmeniz gereken faktörlerden biri olan para sıkıntısı olayı devre dışı kalmış sizde.
--R10.NET; Flood Engellendi -->-> Yeni yazılan mesaj 13:18:27 -->-> Daha önceki mesaj 13:13:43 --
Üniversite yıllarında bende de vardı bu dağınıklık. Yapmadığım şey kalmadı ama düşünmekten kendimi alamadım. Üniversite bitti askere gittim akşam koğuşa girince yine aynı düşünceler. Bir çok arkadaşım, ailem beni kendi kendime konuşurken bulmuştur. Eğer birşeyleri değiştiremiyorsan alışmak, onunla beraber yaşamak en mantıklısı.
Tavsiyem; olmuyorsa, düşünmekten kendini alamıyorsan, bu şekilde yaşamaya alışmaya çalış. Emin ol daha iyi olacaksın.
Bu şekilde alışmaya çalışıyorum , ancak sosyal hayatıda olumsuz etkiliyor.