Kavuşamadıkça var olan, kavuşunca zamanla son bulan değişik bir şey aşk. Terk edilmek de bir nevi kavuşamamak olduğundan aşkın kullanımı terk edildiğinde duraklıyor ve öyle devam ediyor. Yani aşkın normal süresi normal akışında yaşanmadığından insan bi yerde tıkanıp kalıyor.

Normalde o insanla birlikte olunsa ortada aşk maşk kalmaz. Kalmaz çünkü aşk heves alınca biten bir duygudur. Kimse de ben evlendim de 5 senedir evliyim de hala ilk günkü gibi aşığım da demesin. Palavro palavro palavro

Aşk biter arkadaşım. Donduğu için, kendini hep o noktada sanıyon. Oysa o kişiyle devam etsen 1-2 sene içinde alışacan, sevecen ama o karın ağrıları, merak, istek mistek kalmayacak içinde. Aşk geçici bir beyin erozyonu bence. Kalp sanıyoruz ama iş beyinde. Beyin o kişiyi diğerlerinden ayırıyor ve mantıklı düşünemediği için o kişi hep kusursuz hep en iyi olarak düşünülüyor.

Onun olumsuz yanları, herkes gibi oluşu görülemiyor. Görmek istesen de hormonlar falan buna engel.

Keşke aşkın tedavisi olsa. En azından yarım kalan aşkcazların Yaşasanız görseniz. Her şeyin uçuupp gittiğini. Gidiyor anam hayatın gerçeği bu napak. Aşk bittiğinden herkes ayrılıyor zaten. Aşk kalıcı bişi olaydı kimse ayrılmazdı. Çünkü herkes karşısındakini kötü yanlarıyla da kabul ederdi. Ama aşk bitince kabak gibi çıkıyor kötü yanlar ortaya