Her şey geçiyor be usta ... Ben çıkmadan önce 8 ay konuştuğum bir kız vardı,tanışalı belki 4. ay olmuştu o kadar artık bana bağlanmış ki hiç görüşmemiştik , tam tamına 8 ay boyunca belki günde 8 saat konuştuk, 5. aydan sonra o kadar artık beni sevgilisi olarak görmeye başladı ki aşkım diyordu. Çıkmaya başladık ve her şeyi ilk "o" yaptı , Çıkma teklifini bile neredeyse o edicekti ... ( Övünecek bir tipim yoktur bu arada yakışıklı filan değilim ) Sevgilim olduğunda ilk buluşmaya uzaktan o gelmişti ve zamanla artık buluşuyorduk.. Evine filan bırakmaya başladım bazı olaylardan dolayı rahatsız olmuştu ve bana dile getirdi.. Değer veriyoruz ya kıyamıyorum içimizde bir kırıntı olmasın diye buluştuğum zamanlar evine kadar bırakıyordum " eve gece 1'de geldiğim günlerde oluyordu" (annemle tartışıyordum bu sebepten) 3. ayımıza 1 hafta kala anneler gününden önce buluştuk cumartesi günü. O benim anneme , bende onun annesine hediye aldım , gezmediğimiz yer kalmadı ve elimi tutuyordu... Bırakırken onu tam yerinde "bende seni çok seviyorum aşkım" demişti.. Ne oldu bilmiyorum 3 gün sonra ayrılma kararı aldı.. Her şeyi ilk başlatan o ve bitiren oydu ne yapacağımı hiç bilmiyordum .. ve ayrılma sebebi " Biz uyumlu değiliz , her ne kadar uyumlu olduğunu söylesekte hiç bir zaman öyle olmadık bu ilişkinin bir sonu yok arkadaş olarak seviyorum aşk sandım değilmiş,uzun zamandır söylemeyi düşünüyorum , seni daha fazla üzmek istemiyorum" dedi . Rüyasında beni görmüş evleniyormuşuz ve sabahı bir mesaj atmıştı " inşallah rüyam gerçek olur " diyen bir kız ne oldu'da ayrılma kararı aldı bilmiyorum sordum gerçek sebebi bu değil ben en azından öyle inanıyorum.Her şey düzgün giderken hiç bir olumsuzluk yokken böyle karar alması beni ruhen ve bedenen acayip çöküntüye uğrattı , kilo verdim ve mutsuzdum.Ağladım ilk 3 gün ... Ayrıldığı zaman mesaj attım ve yazdığım neydi biliyor musunuz " Eğer geri dönmeyi düşünürsen sana asla hayır diyemem" diye mesaj atmıştım.. Hayatta yaptığım işlerden hiç bir zaman pişman olmamıştım fakat 1 hafta geçince o mesajı attığıma çok pişman olmuştum. Deli gibi seviyorum hala ama beni bırakan biri için neden kendimi üzeyim ? Biliyorum onun hayatında eminim biri vardır o mutludur ki hep mutlu olsun hiç bir zaman onun kötülüğünü istemedim , Ama çevremdeki herkes pişman olup dönecek diyor , insan ayrıldığında evet geri dönerse kabul ederim diyor ama bir süre geçince inanın o dediğine pişman oluyor ... Kusura bakmayın bende içimi döktüm ... ( Üzülüyor muyum şu an ? İlk günkü gibi değil , hıçkıra hıçkıra ağlamıştım ama şimdi işlerimden, koşturmaktan inanın hiç düşünmüyorum.. )