vay be hocam ne güzel yazmısın duygularıma tercüman olmusun valla.
güzel de bir konuya el basmısın.
o sabahları kalktıgında babandan aldıgın para gerçektende çok kıymetli oluyordu. harbiden çok kıymetliydi.
hep de o parayı alırken nedense içim cız etmiştir ve keşke kendim paramı kazansamda babam yük olmasam admadan para almasam derdinde olmuşumdur.
Aynı şekilde zaten babamdan bugüne kadar hiç para isteyemedim, hep sıkıla sıkıla almışımdır. Sebebi babamın parasının kıymetli olması da değildir. Hepimizin babasının evladına eli açıktır, benimki de öyle. Hiç esirgemedi ama ne bileyim isteyemezdim. Parayı verdiği zamanda hani saol baba, teşekkür ederim vb şeyleri ağzımda geveler hızla uzaklaşırdım.