Ben 26 yaşındayım anneme hiç seni seviyorum demedim ama öperim falan ama babamı bir kere ööpmüşlüğüm yok genelde konuşmalarımız bağırma çağırma tartışma
Babam çok sinirli ama Allah razı olsun bana en büyük mirası bıraktı böbreğini verdi , bu durumda bile aramızdaki iletişim sıfır . Arasıra bende babam var olduğu için başımızda olduğu için sarılasım geliyor ama aradaki iletişim kopukluğu ve soğukluktn dolayı vaz geçiyorum ama bu benim piskolojimi etkilemiyor
Şöylede bişey var benim babamın elinde şöyle nazik kibar kırılgan bir cocuk olsa piskolojisi bozulmuş hatta deli damgası yemişti
Yaşlarımız hemen hemen aynı, ben annemle zaten çok rahat iletişim kuruyorum onda problem yok fakat öyle güzel sözcükler kuramıyorum, babamla ise çok rahat olmasada iletişimimiz iyi yani bazı konular hariç rahatlıkla konuşabiliyorum.
Aynı şeyleri bende yaşıyorum iyi ki böyle bir konuyu gördüm ve yalnız değilmişim. bu beni üzüyor bazen neden söyleyemiyorum diye veya sevgimi neden belli edemiyorum diye düşünüyorum anneme veya babama hiç seni seviyorum demedim utanıyorum sanırım bilemiyorum.
Babamla pek konuşamayız bilmiyorum neden ama yeri geldiğinde duygularımı,düşüncelerimi iyi anlattığımı düşünüyorum aileme. belki de küçüklükten gelen bir şeydir. babam benimle pek ilgilenmezdi yani onunla pek vakit geçirmedik ya da hatırlanmayacak kadar az bir vakit geçirdik. Annemle daha yakınız.. Başkalarına karşı ya da sevdiğim kıza duygularımı anlatabiliyorum, rahatça söylüyorum. Ama aileme diyemiyorum kimi zaman sevgimi belli ederken zorlanıyorum. bunu aştığım gün buraya yazarım
Evet dediğiniz gibi bende kücüklükten gelen birşey olduğunu düşünüyorum. Babam çok ilgili bir babadır, bizim gözümüzü asla dışarda bırakmayan bir adamdı. Kimsede telefon yokken bende vardı, kimsede bilgisayar yokken bende vardı. Lakin birbir iletişim çok önemliymiş demekki işte şuan bunu çekiyoruz belkide tüm sebebi bu.