Benim durum biraz daha farklı sanırım. Sevgimi kelimelere dökememek.. İkisiylede sarmaş dolaşımdır her zaman çocukluğumdan şu yaşıma kadar. Ama seni seviyorum anneciğim yada babacığım gibi bu tarz cümleler ne hikmetse kuramıyorum, utanıyorum sanki bunları söylemeye yada sizinde dediğiniz gibi gülceklermiş gibi geliyor. Belkide durup dururken neden diyiyimki böyle bişey diyorum. Beden diliyle sevgimi ifade etmek daha bi samimi geliyor bana sanırım onuda bilmiyorum aslında.. Abimin nişanlısı bile anneme, anneciğim falan diyor o derece, ama bende yok o kelimeler işte.. Küçükken nasılsam şuanda da öyleyim ailemle. Küçükkende öper,koklar,sarılırdık hep birbirimize, şuanda da öyle.. Ama o kelimeler o zamanda yoktu şuanda da yok... Neyse ben iyiyim sanırım böyle.. Ben onların beni ne kadar çok sevdiğini biliyorum, onlarında benim onları ne kadar çok sevdiğimi bildiklerine adım gibi eminim.. O yüzden problem yok

Son olarak, usta sesin çok iyi bu arada. Değerlendiriyorsundur umarım