Dün gece başımdan geçen olayı kısaca anlatayım, bilgisi olan olmayan herkes yorum yapsın hala kendime gelebilmiş değilim.
Saat 4 te eve gittim oğlum geçici velayetle annesinde kalıyor yani ev boş kimse yok. yiyecek birşeyler almıştım mutfağa koydum ve her zaman yaptığım gibi bilgisayarın başına geçtim ama önce duş almıştım. Nedendir bilmiyorum bilgisayarın başında bir uyku bastırdı öyle böyle değil ufaklığın odasına geçtim biraz uzanayım diye uyuya kalmışım.
Uyandığımda saat 6 gibiydi tekrar bilgisayarın başına geçtim yine uykum geldi tekrar uyudum bu kez yatakta değil bilgisayar kucağımda çekyatta uyudum. Sonra telefon çaldı arkadaşımla biraz konuştuk sohbet ettik saat 22 olmuştu (10).
Kalktım hazır çorba yaptım makarna ve yoğurt yedim bulaşık makinasını çalıştırıp tekrar bilgisayar başına geçtim. gece saat 3 e kadar bilgisayarda çalıştım ardından dişlerimi fırçalamadan yattım.
Ama uyumak ne mümkün
Şimdi odanın penceresi açık rüzgar da esiyor altında bir kutu var rüzgar tülü kaldırınca kutunun kenarına sürtüp ses yapıyor ama o ses benim çok hoşuma gittiği için kutuyu oradan almıyorum.
Neyse yatağın başlığı kapıya doğru dönük ve ben saatin kaç olduğunu bilmiyorum bir uyandım odada birinin varlığına yemin bile edebilirdim. Arkadaş uyuyamıyorum gözümü sürekli açıp bakıyorum kimse yok, ama arkama yani kapıya doğru bakamıyorum nedense hep yüzümün dönük olduğu tarafa bakabiliyorum karabasan mı çöktü diye kendimi hareket ettiriyorum (yani bilincim kısmen de olsa yerinde) sorun yok ama orada birisi var sürekli gözümü kapatıyorum ama uyuyamıyorum, sessizce orada kim var ya bana ne oluyor diyorum ama kalkıp da bakamıyorum bir türlü.
Ardından uyku duası vardır çocukluğumdan beridir okuduğum onu okurken yarısında sanırım uyuya kaldım ve sabah kalktığımda çok birşey hatırlamıyordum uyku sersemliğimi atınca kendime geldim ve şu anda ciddi derecede korkuyorum.
Uydurduğum bir hikaye değil lütfen dalga geçmeyin. Cuma namazından sonra bir iki hocaya durumu anlatacağım bakalım ne diyecekler.
Okuduğunuz için teşekkür ederim biraz rahatladım yazınca
Son mesajımdan alıntıdır;
Dün yazmaya devam edemediğim için üzgünüm arkadaşlar. Herkese yorumları için teşekkür ederim ama bakıyorum da yorum yazan neredeyse herkesin başından geçmiş bu olay Neyse Allah herkese kuvvet versin.
Dün saat 4 gibi bu işleri gerçekten iyi bilen bir abime gittim. Bana durumu anlattı.
"Stres, günlük yaşantında değişiklikler ve bu olaylardan çok etkilenip Allah'a sığınmadan korkmak başlangıcıdır. Cinlerin insan üzerinde hiçbir etkisi yoktur sadece korkutabilirler hele ki iyice korkmaya başlarsan peşini bırakmazlar sürekli rahatsız ederler"
Oturduk bana Şeyh Abdulbaki den bahsetti ve tövbe almam gerektiğini anlattı. Yıllardır Kuran okur ve namazımı aksatmayan bir insandım evliliğimin son 4 yılında namazı ve Kuranı tamamen bırakmıştım hatta Cuma namazlarına bile gidemez oldum bu konuyu da cuma ezanı okunduğunda açmıştım. Neyse.
Tövbe için elimi tuttu ve bana söylediklerini tekrar ettim. (lütfen bu şeylere inanmayanlar bu kısma yorum yapmasın sonuna kadar okusun) aslında o tövbeyi yaparken birşeyler olabileceğine yine şüpheyle bakıyordum. Neyse bana bir kağıt verdi ve "Eve gidince bunlar mutlaka yap" nasıl yapacağımı da uzun uzun anlattı. Eve geldim (düşünün ki buradaki yorumları da okuduktan sonra
) saat 2 gibi abdest aldım, gusül abdesti aldım ve diğer 8 izlenecek yolu yaptım. Estağfirullah dedikçe üzerimden ağırlıklar kalkıyor namazdan sonra dua ederken kapatmaya korktuğum gözlerim huzurla hiç açılmak istemiyor her Estağfirullah dedikçe sanki güçleniyorum. Gözlerimi açtım ve diğer yapılacak son iki şeyi de yaparak yatağıma yattım (aynı yatağa) sağ tarafıma yattım ve sabah namazına saatimi kurdum ama uyanamadım o kadar deliksiz uyumuşum ki, az önce sabah namazımı kıldım ve şu anda o kadar huzur doluyum ki. O kadar rahatladım ki.
Psikolojiktir diyenler olacaktır önemli olan ben huzura kavuştum mu neyse o. Bundan sonra Allah kolaylık versin hep namazımı kılacağım hep dua edeceğim.
Birçok alıntı yapmıştım ama herkese tekrar tekrar teşekkür ediyorum. Allah hepinizden razı olsun inşallah...