felaket senaryoları kurarım, bir gün peçete yere düştü, (bu içlerinden herhangi biri) neyse kaldırırlar acelem vardı, 5 kat aşağı indim bir anda geldi annem gelcek peçeteye bascak kayacak kafasını ranzaya vuracak nenem gelecek kalpten gidecek dedem desen o da koşuyum arıyım komşuları çağırım derken halı kayacak, abim gelecek görecek sınavı kötü sonuçlanacak, babam işten gelcek, o halle işe gidemiyecek ailesi gittiğinden perişan bir şekilde kalakalacak, babam işi bırakcak ben okuyamıyacam, hayallerim gidecek, annem nenem dedem yanımda olmuyacaklar artık falan derken telefonla arıyım dedim annemi telefona bakmaya gelirken diye düşünmeye başlıcaktımki zile bastım(daima olan şeylerde o tarz hayaller kurmam) gittim peçeteyi aldım cebime koydum yolda giderken hunharca terlerimi sildim. Takıntım budur.
Ben de buna benzer olarak korku senaryoları kurarım, her objenin dönüşebileceği en korkunç şekilleri canlandırıyorum ister istemez aklımda. buna ek olarak bir de baktığım her yerde sürekli hayvan yada insan yüzleri görüyorum. O kadar alıştım ki bunlara, gökyüzünde "Allah" yazısını görüyorum Arapça, buna bile şaşıramıyorum.
Muhtemelen fazla hayal kurmaktan ileri gelen bir tasarımcı hastalığı diye pek irdelemiyorum, geçmiş olsun hepimize
