Babamla annem uykudan uyandırmıştı. Ne olduğunu anlayamadan merdivenleri hızla inip terk etmiştik evi. O gece evin önünde toprak üstüne yorgan serip yatmıştık.Ertesi gün sabah olduğunda kimse eve dahi giremiyordu. Komşunun ufak bir radyosu vardı onla haberleri dinlemiştik. Gündüz de deprem olmaya devam etti ara ara. Ayakta dururken başımız döner gibi oluyorduk, sonra yine deprem olduğunu fark ediyorduk. İlk gün haricinde bizde herkes gibi okulun kocaman bahçesinde yatmaya başlamıştık.

Deprem bölgesinden bu kadar uzakken bunları yaşamıştık. Gölcükteki insanların 45 saniye boyunca neler yaşadığını tahmin etmek istemiyorum. Allah hayatını kaybedenlere rahmet eylesin. Bugün alınan tedbirleri yeterli bulmuyorum. Allah birdaha yaşatmaz inşallah.