Sinema çekimlerinde yapay yağmur sahnelerindeki gibi günlerden bir gündü… Günlerden salıydı ve dershaneden çıkmıştım ve herhangi bir yerde yemek yemiş geziniyordum… Yağmuru ve yağmurda ıslanmayı insanların yağmurdan kaçışını izlemeyi ve bana acayip bakışlara rağmen inadına yağmur altında gezinmeyi seviyordum… Artık yorulmuş ve eve doğru yol alıyordum hastanenin bahçesinden geçiyordum ve beni bir ömür yaşlandıran kare… Yani kendimden utandığım insanlığımdan şüphe duyduğum, taş kalpli olan ben gözyaşlarımı tutmaya çalışıyor, vücudumu bir ateş basmıştı… Kare Şuydu; elli atmış yaşlarında bir nine ve torunlarını yanına toplamış hastanenin bahçesinde biber ve ekmek yiyorlardı… Kimisine normal gelebilir ancak öylesine mutmain öylesine memnun öyle zevkle yiyorlardı ki… Ben öğlen yediğim yağlı yemeğin tartışmasını kafamda yaparken o kare beni bilmem kaç yıl yaşlandırdı… Hepimiz yemişizdir biber ekmek ancak her gün aynı şeyi yemiyorduk ancak gördüğüm kadarıyla ninem bazı günler yani insanı kahreden günlerde o ekmeği de bulamıyordu… Sersemleşmiştim kendime bakmıştım hayata ve geleceğe umutsuz bakan ben halime şükretmeliydim… O an kendimden utanmış çok nankör olduğumun farkına varmıştım… Eve nasıl vardığımın farkına varmamıştım hüzünlü ve kaşlarım çatık bir şekilde uyumaya koyulmuştum… Ancak gördüğüm rüya değildi o nine ve torunları ordaydı ve hayat devam ediyordu… Ömrüm boyunca unutamayacağım yüreğimde derin izler bırakan bir kareydi…