Vurmadığım taş kalmadı başımı...

Sırrım çözüldükçe sordum ben kimim?
Yasaklanmış elmayı ısırdığım günden beri,
Daldaki yaprak gibi ürperdim.

Dikenli güller düştü herzaman payıma
Şuursuz kokuların diyetini ödedim,
İnsanım ben acılardan sevinci
Gözyasından kahkahayı ürettim..

Hucum eden ben oldum
Cesurda ben oldum..korkakta..
Kimi zaman bir tepeyi aşamam;
Kimi zaman meydan okurum dağa.
Yanılıpta bal yerine zehiri
Gümüş kaselerden içtiğim olur
Zaman gelir kendi koyu gölgemde güneş soğur...güneş soğur...
İp oldum uçurtmaya
Tavandaki avizenn göz alıcı ışığı,
İnsanım ben arada bir küssemde
Söyleyemem kimseye kırgınlığımı.
Bir destanı kanla yazmak istemem
Isınsın güzelliğim üşüsün çirkin yanım.
Sesim bir çığlığa dönsün şiirde
İnsanım ben insanım ben insanım!