Ben de öyleydim. Hatta artık gece olmasını istemiyordum. Gece olunca ışıkları yakıp bilgisayar başında sabahlıyordum. Artık gözlerim kapanıyordu, sızıyordum. Çok korkuyordum. Kesinlikle yatağa girip de öyle normal insanlar gibi uyumuyordum. Ya kanapede, ya koltukta oturduğum yerde sızıp kalıyordum.

Daha sonra Kuran koymak geldi aklıma. Tam başımın yanına kuran koydum. Bir de sürekli kevser suresi, nas ve felak suresi okumaya başladım. Özellikle Nas ve Felak bana iyi geldi. Günden güne öyle tutulmalar, yatağa kitlenmeler falan bitti. Bir süre sonra normale döndüm. Artık rahat uyuyabiliyordum.

Ki hala öyle.

Bende çocukluğumdan beri vardı bu olay. Hep gece bağırarak kalkar yanıma birini çağırırdım.

Babam ben 8 yaşımdayken vefat etti. Ama o yaşarken de onu çağırdığımı net bir biçimde hatırlıyorum. Bende çok küçük yaşlara dayanıyor bu durum. Hiç psikolga falan gitmek aklıma gelmemişti. Neyse ki rahatım son 4 senedir.