Babamı 8 yaşındayken kaybettim. Ama hatırladığım kadarıyla annem babamın dizinin dibinden ayrılmazdı çok güzel anlaşıyorlardı. 8 yaşıma kadar aralarında bir tartışma olduğuna şahit olmadım ki zaten birbirlerini çok seviyorlarmış. Babam katlanılacak biri değil, yaşanılacak biriydi diyebilirim.

Anlayacağın babam olmadığımdan ve kötü bi babaya sahip olmadığımdan bunu anlayamıyorum. 2 tane abim var. İkisi de evli ve eşleriyle çok güzel anlaşıyorlar.

Demokratik ve özgürlükçü bir ailede, bağımsız büyüdüm. Abilerim de eşlerine bu saygıyı gösteriyor. Erkek egemen, tamamen ataerkil bir aile tipini her zaman reddetmişimdir. Büyük konuşmak gibi olmasından 30 yaşıma kadar yapmadımsa bunu, bu yaştan sonra hiçbir erkeğin egemenliğine girmem ben.

Evlilik, erkeğin yuları eline alıp, kadını ordan oraya sürüklemesi değildir. Ya da kadının aynı şekilde..

Evleniyoruz diye eşimizi sahibimiz olarak görmek zorunda değiliz gibi geliyor bana. Sanırım bu düşüncem yüzümden her zaman tekim, hep de tek kalacağım