Karşındakinin ihtiyacını hissetmek, onunla beraber olmaktan mutluluk duymak, onun eksiklerini de hoş görmektir.

Ayrıca insanlar evlilikte mutluluğun şartı olarak öncelikle ideal birliğini, sonra cinsellik ve sevgiyi koşuyormuş. Burada da açılıyor bazen, "kız arkadaşımla konuşacak konu bulamıyoruz" diye konular. Böyle ilişkilerde bu ideal birliği yok bence. Ortak yanları olan, benzer hayat gayeleri güden insanlar her zaman muhabbet edecek birşeyler bulur.

Şöyle de güzel bir söz var;

İnsanın en fazla ihtiyacını tatmin eden, kalbine karşılık bir kalbin mevcut bulunmasıdır ki, her iki taraf sevgilerini, aşklarını, şevklerini paylaşsınlar ve güzel şeylerde birbirine ortak, gam ve kederli şeylerde de yekdiğerine muavin ve yardımcı olsunlar.

Son olarak, bireysel olarak hayattan istediğini elde edememiş, mutsuz ve üzgün insanlar evlenince herşeyin yoluna gireceğini sanıyor bazen bence. Halbuki insan tek başına mutsuzsa biriyle birlikteyken hiç mutlu olamaz. İki çıplak bir hamama yaraşır.