Bu sizin görünüşünüz tabi ki..

Benim zaten dünyada destekçi olarak kimsem yok. Bana destek olan ya da beni hayatta tutan herhangi biri de yok. 9 yaşımdan sonrasında hep yalnızdım.Liseden sonra hele tamamen tektim.

Bu hayatta yalnızlık ya da düşkünlük ne demek çok iyi biliyorum. Okula giderken size harçlık veren biri olmadığında, üniversite harcını en zor işlerde çalışarak kendiniz ödediğinizde, hasta olup hastaneye tek başınıza gidip sırada iki büklüm beklediğinizde, cebinizde 5 kuruş yokken evde faturaları ödemek için hala çırpınıp durduğunuzda anlıyorsunuz bu hayatın ne kadar acımasız olduğunu.

Çok sevdiğiniz ve ben asla ayrılamam dediğiniz biri sizi öylece bırakıp gidince hele, kimseye güvenmemeniz gerektiğini çok daha iyi anlıyorsunuz.

Ne yaparsam yapayım, her zaman yalnız kaldım. Gene yalnızım. Hele ki bu saatten sonra asla diyorum. İnanma hatasını birkaç kez yaptım ama bu saatten sonra hiç kimseye inanıp da bel bağlamam ben.

Ölürsem de yaşadığım gibi tek öleyim. Zaten en zor hastalıkları çektim, hep tektim. O yalnızlığın yaşattığı buhranları bu yaşıma kadar çok yaşadım.

Yaşım 30 oldu olacak. Bu yaşıma kadar gelmeyen o destek bu yaşımdan sonra gelse de boş. Ben zaten en güzel yıllarımı hep üzüntüyle geçirdim. Evlilik bir erkekle olacak şey. Tekrardan bir erkeğe beni üzme lüksünü tanıyamam.

Evlenenlere Allahtan mutluluk dilerim ancak.