Hayatım boyunca bir çok kızla çıktım eğlendim. Ama ikisini gerçekten sevdim ve hala unutamıyorum. Bir çoğunuzun aşk konusunda benim kadar acı çektiğini ve yaptığı hatalardan dolayı sonradan çok pişman olduğunu sanmıyorum. İlk aşık olduğum kız, liseden yüksekokul bitene kadar zamanımı geçirdiğim ve çok sevdiğim bir kızdı. Hep tartışırdım ve hep haksız olan bendim. Ayrıldıktan sonra 2 sene geçti ve bir gün tam bizim evin karşısında sokak düğününde bir başkasıyla evlenmesini aval aval izledim. Kafayı yiğcektim. O günü hiç unutamam.

Gerçekten sevdiğim ve onu görmek için her ay Kocaeli'den Ankaray'a gittiğim bir diğer kız arkadaşımda, yine benim yüzümden ayrıldı. Sebep alkollüyken aramam ve bağırmam. 1 sene barışmadı ve en sonunda haberini aldım ki birisiyle nişanlanmış. Geçenlerde msn'ye ekledi beni kabul etmek istemedim ama olmadı kabul ettim. Bana dönüp "hayat böyle Fatih kabullenmen gerekir" deyip, benden resmen intikam aldı.

Bazen düşündükçe kafayı yiyorum ama yapacak bir şey yok. Şuan birisiyle takılıyorum ama dediğim gibi sadece takılıyorum. Hiç kimse onları unutturmuyor. Siz siz olun akıllı olun ve sabredin. Aşk kolay bulunmuyor. Aşkı kaybettiniz mi, isterse kralı gelsin eskisinin yerini tutmuyor. Yoksa bu gibi şeyler yaşayışınca çok pişman olursunuz.