İzleyen izler, izlemeyen izlemez. Ben Cem YILMAZ hayranıyım, filmlerini sevmem fakat tek başına yaptığı gösterilerde yer yer gülmekten nefes alamam ama topluca izlediğimizde ben gülerken arkadaşım veya arkadaşım gülerken ben gülmiyorum. başka bir örnekle ben Erdil YAŞAROĞLU'nun karikatürlerine bayılırım. 1 tane karikatürü olsun ya güzel bir mesaj vardır yada gülmekten kırılabileceğin başka bir görüntü yada söz.

Şimdi toparlayayım müsaadenle. Herkesin espri anlayışı farklı, geçen forumda birisi konu açtı gülmekten yarılacaksınız diye herkes parçalarını yerden toplamadı, yani herkes her videoya gülecek yada şuna gülmeli diyemezsiniz ki. Ellerini birbirine vuranlar varmış vurmayanlar varmış bunları özellikle herkesin beğenisine sunuyorlar, gülenler gülüyor espri olmadığını düşünenler gülmüyor olay bu. Sizin espri anlayışınız çerçevesinde videolar olacak diye bir kaide yoktur ne yazıkki.

Akıllı tv televizyonunu saatlerce izleyebilirim ama öyle videolar varki puffff diyorum bazen. Ama işin ilginç tarafı iki gün sonra aynı videoda gülmekten kırılıyorum. Uzun tartışmalı ve kişiye özel bir durumdur bu.

Erdil YAŞAROĞLU'nun iki karikatürü ile yorumumu noktalayayım






bu başkasının