Geçen günlerde hastaneye gitmek zorunda kaldım. Aceleyle devlet hastanesine gittik. Devlet hastanesi yerine veterinere gitsek daha iyi olurdu. Çok ciddiyim, veteriner en azından şuraya gidin buraya gidin der yönlendirirdi, güler yüz gösterirdi.
Serum bağlıyorlar, serum bitince tamam, gidebilirsin. Bu kadar, başka bir şey yok. Ulan Allahsız bari şu sorunun var de, güler yüz göster, sokak köpeğiymişim gibi davranma, karşımda ağzın kulaklarında esneme, esnerken konuşma, genç bir kadına bunlar yakışıyor mu, derdim nedir, neden böyle olmuşum dinle, söyle.
Ardından özel hastane, krallar gibisin, dert yok, acı yok, sorun yok.
Uzun lafın kısası sigorta olmuş ya da olmamış önemli değil. Önemli olan para. Paran varsa her zaman en iyi hizmeti alıyorsun, kralsın, para yoksa hiçsin.
Ailemin sigortası var ama özel hastaneye gidiyoruz, kalp için ayrı giriş, beyin için ayrı giriş yaptırıyor ve ücret ödüyoruz, sigorta hiç bir boka yaramıyor.
Şikayet, istek kutuları bir işe yaramıyor ayrıca. Doktor çıkıp çıkıp gidiyor hastaları bırakıp. Ardından hastanın biri bağırıyor, çağırıyor, hastaneyi birbirine katıyor, susturabilene aşk olsun. Bütün hastane çalışanları, hastaların gözü önünde oluyor. Sen niye işi bırakıyorsun, sen niye bağırıyorsun diyen yok.
Şikayet edenin, dilekçe verenin haddi hesabı yok, değişen hiç bir şeyde yok. En azından yaşadığım 10k+ ilçede durum yıllardır böyle ve değişeceğe benzemiyor.
Para, para, para. Ellerinden öpüyorum Napolyon, büyüksün.