Mende Mecnundan füzun aşıklık istedadı var,
Aşık-ı sadık menem Mecnunun ancak adı var.

Kıl tefahür kim senin hem var ben tek aşıkın,
Leylanın Mecnunu Şirinin eğer Ferhadı var.

Ehl-i temkinem beni benzetme ey gül bülbüle,
Derde sabrı yok anın her lahza bin feryadı var.

Öyle bed-halem ki ahvalim görende şad ol,
Her kimin kim dehr cevrinden dil-i naşadı var.

Gezme ey gönlüm kuşu gafil feza-yı aşkta,
Kim bu sahranın güzer-gahında çok sayyadı var.

Ey Fuzûlî aşk men'in kılma nasihten kabul,
Akıl tedbiridir ol sanma ki bir bünyadı var...

Kerbela' nın suyundan mıdır nedir Fuzûlî' nin Gazellerinde hep bir zirve, haykırış ve arama vardır.
Genç yaşta ulaştığı seviye orta yaşta adeta yakmıştır onu, şiirlerinde, gazellerinde hep bu vardır.
Adının anlamı da hoştur: ''Fuzûlî kelimesi, meziyet, kerem, bilim anlamındaki "fazl" sözcüğünün çoğuludur. Fakat öte yandan da "edebe aykırı" manasını da taşımaktadır.''

Fuzûlî' yi anlayabilmek dileği ile... (Kendimde dahil)