Hala mutsuzum. Tüme varım ya da tümden gelim, ya da genel geçer insan halleri benim ruh halimi etkilemiyor. Biricik olarak yaşıyorum. Başkaları daha mutsuz diye ohh ben iyiymişim demiyorum. Benden daha iyileri görüp, ben talihsizmişim de demiyorum. Tamamen kişiselleşmiş mutsuzluklarım var benim. Diğer kişilerin hayatlarıyla ilgilenmiyorum.
Aynen öyle işte. Çok güzel. Kısa ve öz ifade ettin tebrik ediyorum seni.
Herkesin kendine has bir çerçevesi ve vizyonu var. Hayat bakış açımız, dönen dünyalarımız ve yaşadığımız olaylar farklı. Hepimiz farklı yaralar alıyoruz hayattan.
Evet kolum bacağım var, şükürler olsun.. Ama benim kırık dökük sayısız yanım var. Onların verdiği acı, ruhumu acıtırken, beden acısını hissetmiyorum ben.
Zaman armutları , acılar insanları olgunlaştırır felsefesindeyim..
Acılar elbette olacak , bu dünya da acılar olmalı ki güzel şeylerin kıymetini daha çok anlayalım...
Ne tümevarım ne tümden gelim... Benim burada söylemek istediğim acılarınızın olduğunda da şükredebilmek , sabredebilmek... İsyan etmemek.. Bu acıyı neden ben çekiyorum demek bile isyandır..
Yaşamımızın kalitesini artırmak için acısıyla tatlısıyla hayattan zevk almasını öğrenmeliyiz.. Ölümü unutmadan tadını çıkarmalıyız...