Toplumun hiçbir kesiminde eskisi gibi sevgi, saygı, insani değerler yok.
Annem 19464 doğumlu ilk okul öğretmeni aşağı yukarı 100 yaşlarında vefat etti. Vefatına kadar çok sık olmasada ziyaret ederdi hocasını, hocasıda benim sünnetimden tut, teyzemin düğününe kadar bütün önemli günlerde annemin yanındaydı. Ki sadece annemin değil bütün irtibatı olan öğrencilerine aynı şekilde yaklaşan bir insandı.

Şimdi 3-4 yıl önce seni okutmuş bir hocan seni hatırlamaz bile. Artık çok önemli olan öğretmen sıfatını taşıyamıyor öğretmenler. Bunun bir sebebide senin düşündüğün gibi öğrenci kaynaklı, öğrenciden öncede veliden kaynaklı. Yani çocuğa dünyanın merkeziymiş gibi değer verirseniz, hocasınıda takmaz, ona o kadar yüz veren anasını babasınıda takmaz. Yani büyüğe her şekil ve koşulda saygı küçüğede sevgi göstermeyi huy edinmeli, bencil olmamalı. İnan öğrenciler böyle olsa aradan çok nadir dediğin gibi öğretmen müsfettesi çıkar.

Liseyi geçme meselesinde ise köprüyü geçene kadar ayıya dayı demek lazım. Çok çalışmak hayatının odağına sınavları koymak ömrünü çürütmek yerine. Herşeye vakt ayırmak, hobiler edinmek, enerjini boşaltabilecek imkanlar yaratmak gerekli. Geri kalan vaktilerde de en verimli şekilde çalışmak gerekli. Ha bide böyle ipsiz sapsız adamlara bulaşmamak lazım ama anladığım kadarıyla zaten sen bunu yapabilmişsin bu güne kadar bu günden sonrada yaparsın