Ey Dost

Diyeceğim o ki ey dost;
Düşünmeden yaşadın yıllarca kendini.
Hiç dönüp bakamadın arkana,
Aslında kimler gelip geçti.
Düşündüğünü sandığın dakikalarda,
Bir sevgili tutturmuştun diline,
Gittinde hiç birşey kalmadı elinde...

Diyeceğim o ki ey dost;
Düşünmeyeceksin bu hayatta sevdiğini,
Bırakıp gider seni yalnız başına,
Sen perişan olmuşsun buralarda,
Kimin umrunda?

Diyeceğim o ki ey dost;
Sen evine bırakıp dönerken o yağmurlu gecelerde,
O senin gittiğinden emin olup,
Geziyordu arkadaşlarıyla saatlerce.
Birtanem,sevgilim derken sen,
Gülüyordu arkandan.
Hiç yanmadı mı sinen?

Diyeceğim o ki ey dost;
Dostuna güveneceksin bu hayatta yalnızca,
Gider sevgilidir ama,
Derdini dinleyen odur sen ağlarken aylarca.

Diyeceğim o ki ey dost;
Gerçeklerde var şu yalan dünyada.
Bu dünya üzerindeki en büyük yalana,
-Yani aşka- tamah etmektense,
Sırdaşını çıkar şu mahmur alana.
Görsün herkes aranızdaki en sıkı bağ.

Diyeceğim o ki ey dost;
Sevgili değildir bu hayatta sana en yakın,
Arkadaşlarını unutma sakına sakın.
Benim sözlerim burada biter,
Hepiniz sağlıcakla kalın...

U. Türker


*Evet. İmza çakma Atatürk imzası