Zamanında bende sevdim bir kızı.

Kız benden 1 yaş küçüktü ki öyle bir kızdı yaşıt kızlarından bile büyük gösteriyor, o kadar güzeldi benim gözümde.

Kız beni abi dediği için o stresi atamayıp benle çıkamadı , kabullenemedi. Okulda öyle bir hal aldıki artık kimse dokunamıyordu kıza önceki durumunda gelen geçen vuruyordu, uğraşıyordu kız rahat edemiyordu.

Ben sevmeye başladıktan sonra, kimse dokunamadı ona yanına yaklaşamıyorlardı.

Bir gün çocuğun biri sataştı buna gene baktım harbi harbi dövecek çocuğun yanına gider gitmez çocuk kaçtı.

Bana gelip " biz şakalaşıyorduk ne karışıyorsun " dedi bende birşey demeden gittim. Benim sınıf arkadaşım bunun en samimi mahalle arkadaşlarından dı. Gidip kıza anlattığı ise şöyle " Mert bugün beni gene korudu, çok hoşuma gitti " yani öyle bir hâl aldı ki o lafı duyduktan sonra resmen kullanılıyor muş gibi hissettim kendimi. Çünki ne çıkıyor, ne birşey yapıyordu. Arkadaşımda ona " Mert artık seni korumaz galiba, ne çıkıyorsun ne birşey yapıyorsun " demiş tam içimdekileri söylemişti.

Zor olsa da yavaş yavaş unutmaya başlayıp aşkın gözü kördür derler ya o gözlerim açıldı ve onun gerçek yüzünü görmeye başladım. Kontrolü bıraktım, saldım iplerini okulda rahat edemez oldu bana bakıyordu ben birşey yapmıyordum.

Ve en son bir gün teneffüste gidip yüzüne " Artık rahat edebilirsin, sana karışmıyacağım arkadaşlarınlada istediğin gibi şakalaş elleşmiyeceğim ben artık seni SEVMİYORUM " dedim. Yüzü öyle bir hal aldı ki inanamazsınız. İki tenefüs sonra tekrar geldi arkadaşım " Rahat ol Mert artık seni sevmiyor " dedi.

Aradan zaman geçti, bir çok arkadaşımla aynı mahallede oturuyordu zaten. Ne zaman gitsem ya bana bakıyor ya da beni görmek için yolunu değiştirip yanımdan geçiyordu.

Yazık oldu yazık.