Yaşadıklarının tamamını yaşadım ve atlattım sayılır.
Tamamiyle asabiyetinden kaybediyorsun.Bizim okul 100 kişiydi.Herkes beni tanırdı.Bi kız seviyordu beni , kız yalvardı ama dönüp bakmadım bile.Sınıftakiler " Sen ne kalpsizsin vs." diyordu.
Bu sene aynı hataya düşmedim.Herkes o çocuksular gibi değildir sanırım.4 sınıftan 1er kişi grup kurduk.Öyle geziyoruz , herkes ağır oturaklı insanlardır.(Yerine göre )
Asabiyetten , yalnızlıktan kimse bişey kazanmıyor.Bir süre sonra çıkmaza girmekten başka.Biranevel sosyal ortama girmeye çalış.Kızla muhabbeti kur.
Yukarda belirttim gruba girmek sığıntılık gibi geliyor bana yanıma gelenle konuşurum ben.
718 kişi okulumuz herkesi az-çok tanırım. 9-10larla takılmam geç onları. 11lerden oturaklı kimse yok. Çoğu muhabbetimde 12lerle zaten.