Yaşım 26.

Lisenin sonlanması ile belli taşlar yerine oturuyor,

Geçen seneye kadar saat 11 de bile eve gelmem dert olurken, şimdi uğramasam bile şurdayım desem yeterli geliyor, "tabiki gidiyorum evime", anne baba ne kadar sinirde etse şevkat onlarda, başına en ufak birşey geldiğinde ilk yanında olacak olanları başından atmakla eline birşey geçmez hayat hep gülerek geçmez zor zamanlarıda düşünmek gerekli.

unutma, hayatta herkes bırakıp gider (belki kardeşin bile buna dahil), annen baban yanında kalır.