2 yıllık ilişkim bitti yerimde duramıyorum. dün geceden beri yapılan sakinleştiricilerin haddi hesabı yok. bir insan bu kadar mı yıkılır bir anda.
deliriyorum galiba sürekli yanımda birileri var kendime bişey yaparım diye etrafımdalar ve daha kötüsü onun bu halde olduğunu bilmek onunda benim gibi olduğunu bilmek beni daha çok yıkıyor.
ben hayatımda böyle bir duruma hiç düşmedim. aynı hastanedesin yakın odalardasın sürekli birlikte olduğun şimdi bir yabancı.
ben ne yaptım o ne yaptı neden böyle..
neden insanların hayatında hep yıkım olmak zorunda.
şuan yerimde duramıyorum sanki bişey olucakmış.
ben ki etrafa gülücükler saçan ben ki sevgilisini görünce onun gözlerine bakınca dünyanın en mutlu insanı. ama gel gör ki şimdi bitti.
artık hayatta hiç bir amacım yok.
sevdalar aşka doymak için değilmiydi. neden olmuyor neden.
bu kadar sevipte ayrı olmak onda sevdiğim diyememek. tenine dokunup mutlu olamamak. birlikte aya bakarak gelecek planları yapamamak. insanı her saniye har dakika ölüme yaklaştırıyor daha da çaresiz bırakıyor.
severek ayrılmak ölümden beter. hep senin için ölürüm derdi bende onun için. şimdi ikimizde yavaş yavaş ölüyoruz. bunca güzel şeyin ardından ne eyliyeyim hayatı. keşke ölseydim keşke hiç doğmasaydım da o geceyi yaşamamış olsaydım. yazdığım en içten yazı affedin arkadaşlar.
kahpe hayat yine gösterdi yine gerçek yüzünü. herşey yolundayken bunlar olmak zorundamıydı. insanlara mutlu olmak haram mı?