Genelde bilgisayar başında oturduğum için pek oturmayı sevmem otobüste. Ki otobüse binmeyide sevmem ve mümkün olduğunca kullanmam mesafe kısaysa yürürüm. Metro ve vapur yetiyor genelde

Yer vermek için kriterim vardır. Gerçekten oturmaya ihtiyacı olan, yaşı ilerlemiş bir kişiyse veririm seve seve. Ama bakarım şöyle saç baş boyalı, takı makıda yerinde. Teyzem belli ki gezmekten dönüyor, yapmış dedikodusunu rahatlamış. Ona yer mer yok (izmirde bu tip çok var hele ki Alsancaktan geçen otobüslerde)

Amcamlar ise genelde daha mülayim oluyor. Elinde pazar torbası evine gidiyor böylesine insan nasıl yer vermesin. Bakıyorsun adamın yüzünde pişmanlık, mutsuzluk anlıyorsun ki ömrünün baharını görememiş kadın dırdırından. Ah ulen nerden aldım bu karıyı der gibi bakıyor etrafa

Velhasıl ayıp ama kimse kimseyi yargılayamaz isteyen verir isteyen vermez.