Bir hayat gerçeği var orada bazı arkadaşlarda aptalca şeyler yazmışlar. Şükretmeyi bilmeyen asalaklar. Hayat boyu laylom yaşıyorsunuz hep. En basiti gidin bir gün hastanede ziyaretçi bölümünde kalın bakalım sadece 1 gece geçirin yaşamanın ne olduğunu, hayatın gerçeğini ve şükretmeyi öğrenirsiniz.
Yok gencecik adam yok şu yok bu. Onlar sonucta oyuncu. Oyuncu olmasalar bile o durumda olan bir insanda ne kadar güç olabilir ki ? Çevresindeki herkes aynı. Nasıl kendini geliştirebilir, yeni şeyler öğrenebilir ki ? Ona uzanan bir el olmadıkça...