okulu bitirince "azerbaycanda okudum abi" mi diyeceksiniz işverene?

erasmus bir kriter değildir. 6 aylığına dandik bir okula gidersiniz en fazla. sadece zaman kaybıdır. zamanınız bolsa ayrı tabii. eğer yılışık dekanınız kızlardan birinin yerine sizin gitmenize izin verirse, yabancı ülke görmüş olursunuz.

üniversite seçerken öncelikle kendinizi iyi tanıyın. inekseniz her yerde okursunuz. pek de zorlanmazsınız. zekiyseniz, her yerde zorlanırsınız. odtü'ye de gitseniz canınız sıkılır, en dandik okula da gitseniz aynıdır.

özel üniversiteye burslu giderken 5 defa düşünün:

- burslu okursanız, başka hiç bir yerden burs alamazsınız. burs diye okul size 100 lira verir, ama devlet okulundaki arkadaşınız oradan buradan ayda 500 lira burs toplayabilir. başbakanlık, özel kuruluşlar, vs burs verirken öncelikle, başka yerden burs almamayı şart koşar(denetlemezler ama burslu okuduğunuz için sizinki kabak gibi ortadadır).

- ders geçme mi, yıl geçme mi, çan eğrisi mi kullanılıyor? ders geçme notu kaç? özel okullarda genellikle yıl geçme vardır. her dersten veya 1-3 ders hariç tüm derslerden başarılı olmanız istenir. başarısız olursanız bursunuz gider. özel okullarda ders geçme notu genelde yüksektir. aynı dersin bilgi'de geçme notu 70'ken, istanbul üni'de 40'la geçebilirsiniz.

- özel okulda okuyanlar, çoğunlukla aynı çevrenin öğrencileridir. ilkokuldan beri aynı okullarda okuyan öğrencilerle aynı ortamı paylaşmak zordur. mesela okula gittiğiniz ilk gün siz kimseyi tanımazken, bir diğer öğrencinin 70 tanıdığı olabilir. çünkü aynı liseden gelmişlerdir. tanışırız, kaynaşırız demeyin. 18 yaşından sonra kimse kimseyle kolay kolay tanışamaz.

- özel okullar genellikle dersane havasındadır. üniversite ortamını yaşayamazsınız. yukarıda sayılan okullardan sadece yeditepe'de kısmi olarak bunu yaşayabilirsiniz(kampüs nedeniyle). diğerleri, "derse gir, eve git" muhabbetidir ve ünide okuduğunuzu hissedemezsiniz.

- siz otobüs parasını düşünürken, yanınızda oturan öğrenci porsche ile gelmiş olabilir okula. "insan oldukça sorun olmaz" demeyin, ister istemez olur.

özel okulların tek iyi tarafı, öğretim üyelerinin seçilmiş olmasıdır. isim vermeyeyim ama bazılarının eğitim kadrosu, all star kadrosu gibidir. ufkunuzu genişletme konusunda çok faydaları olur. devlet okulunda elde edemeyeceğiniz bağlantılara sahip olabilirsiniz, kendinizi sevdirirseniz. bu da ciddi anlamda iyi bir öğrenci olmaya bağlıdır ve bunun yolu da zeka felan değil, çok çalışmaktır.

bulgaristan, azerbaycan gibi eğitim kalitesi bizim okullarımızın altında olan okullara gitmek anlamsızdır. üniversite, iş hayatına hazırlar. bunun için de en kaliteli isme sahip, referans gösterebileceğiniz bir okulun diplomasına sahip olmalısınız. azerbaycanda okuyup aya yürüyerek gitmenin formülünü bulabilirsiniz ama kimse size inanmaz. odtü'te okuyunca ise, sadece odtü'de okuduğunuz için bile bir isme sahip olursunuz. tüm kapılar size açılır.

yabancı okullar hakkında bilgim yok ama cesursanız, norveç gibi ülkelere gidebilirsiniz. norveç'te eğitim ücretsizdir. günde 2 saat garsonluk yapsanız, buradaki genel müdürlerden daha çok kazanırsınız. sıkıntı çekmeden de okursunuz.

üniversite sadece ders değildir. kendinizi geliştirme ve hayata atılma yeridir. insanı ve kendinizi ünide tanırsınız. okul havasını soluyacağınız bir yere gitmeniz en doğru karar olacaktır. özel okulların modern havası verilmiş, beton yığınlarında rahat okumaktansa, istanbul üniversitesinin tarihi bir sınıfında derse girmek çok daha büyük bir mutluluktur.

ama hepsinden önemlisi, üniye girdiğinizde dünyayı kurtaracağınıza inanmayın. bunun için çalışın ama inanmayın. okul süresince özgürlük, hak, eşitlik, kahrolsun amerika diyip de, diplomayı aldığınız gün hangi amerikan şirketine köpek olacağınızı, hangi ülkeye kolay kaçabileceğinizi hesaplamayın.

sonuçta, okula girdiğinizde "birader naber" diyebileceğiniz birilerinin olduğu, dersleri olabildiğince kolay geçebileceğiniz bir sisteme sahip, olabildiğince farklı sınıflardan ve şehirlerden öğrencilerin yer aldığı bir okula gidin.

iktisat veya işletme bu ülkede ne işe yarıyor, insanlar neden bu bölümlere giderler, iş bulabileceklerine nasıl inanırlar, onu bilmiyorum. o ayrı bir mesele.