Savaşın en kanlı günlerinden biriydi.
Asker en iyi arkadaşınının az ileride,kanlar içinde yere düştüğünü gördü. İnsanın başını bir saniye siperden çıkaramayacağı gibi bir ateş aldındaydılar.
Asker teğmenine koştu hemen:
- Komutanım, bir koşu arkadaşımı alıp geleyim mi? " Delirdin mi?" der gibi baktı teğmen...
- Gitmeye değmez oğlum, arkadaşın delik deşik olmuş. Büyük olasılıkla ölmüştür bile. Kendi hayatını tehlikeye atma sakın !
Ama asker o kadar ısrar etti ki, teğmen izin vermek zorunda kaldı.
- Peki, dene bakalımé

Asker yoğun ateş altında fırladı siperden ve mucize eseri , arkadaşının yanına kadar gitti, yaralı arkadaşını sırtladığı gibi taşıdı.
Birlikte Siperin içine yuvarlandılar. Teğmen koşup yaralıya bir göz attı ve nefes nefese bir kenara yıkılmış askere döndü :
- Sana hayatını tehlikeye atmaya değmez, dememiş miydim! Bu zaten ölmüş...
- Değdi komutanım, değdi! dedi asker.
- Nasıl değdi , arkadaşın zaten ölmüş görmüyormusun?
- Genede değdi komutanım , çünkü yanına vardığımda henüz yaşıyordu... Ve onun son sözlerini duyman , dünyalara bedeldi benim için...
Ve, hıçkırarak,arkadaşının son sözlerini tekrarladı;
" Geleceğini biliyordum!"

Hikaye kitabımdan alıntıdır. Beğendim yazdım.