Facebookta gezerken bi anda lise zamanlarımda ilk platonik sevdiğim kızın profili geldi karşıma...3senemi alıp götürmüştü...Çok anı çok efkar bırakmıştı...Profil resminde sevgilisiyle beraberdi...Düşündüm onun için zamanında bu el beyaz kağıtlarda çare aramadı mı? bu kalp onun için atmadı mı? Düşündüm içim sızladı,tatlı bir tebessüm oluştu yüzümde anlamsız mutlu ol demekten başka hiçbirşey gelmedi dudaklarımdan...Bir şiir paylaşiyim istedim zamanında yazmıştım...Şiir bana ait...
Bende gizli kalsın sevgin
İçimdeki seni sen olmadan da yaşatıyorum bak..
Zorlansam da başarıyorum..
Gözlerine dalıp kendimi kaybedemesem de,
Saçlarını okşayıp yüreğine akamasam da,
Yanımda olup da elini tutup “seni seviyorum” diyemesem de,
Senin varlığını hissetmek yetiyor bana…
Hayallerimi oluştururken şablonumu süslersin..
Bir kış günü lapa lapa kar yağarken kar topu oynayamasak da,
Yazın kavuran sıcağında sahilde el ele yürüyemesek de,
Hüzünlü bir şarkıda birbirimize yaslanıp ağlayamasak da,
Hayallerimi yinede yaşarım, gözlerimi kapatıp,
Yastığıma kafamı koyduğum zaman…
Zaten gereksiz bir zaman diliminde
Hayatın en ağır baskı yarattığı günlerde,
Söyledim sevgi denen hislerimi..
Ne de bir tebrike laik görüldüm..
Yıkıldım,aslında sonunu biliyordum..
Hani karşına bir soru çıkar,
Doğru cevabı bilirsin ama yanlışı işaretlersin…
Artık hayatımda neler olduğunu yada neler olacağını…
Ama bilmeni gerektiren bir cevap sunarım sana,
Hayatta senin acını bastıracak yoğun acılar arıyorum…