Birader, inan yazsam kitap olur. 4 yıl beraber yaşadığım insan da aynı şeyleri yapıyordu.

Ne kadar anlatsamda, ben senin erkeklerle konuşmamanı değil, sadece çok samimi olmamanı istemiyorum desemde dinletemedim. Anlamadı ya da ben anlatamadım.

Tek olmak istemiyordum, zaten tektim, sadece insanlara etraftaki diğer kızlar gibi, sanki sevdiği biri yokmuş gibi davranmasını istemiyordum.

Defalarca anlattım 10 kere 15 kere değil hiç yoksa 50 kere bu yüzden tartıştık. Her seferinde tamam dedi haklısın dedi başta karşı çıkmasına rağmen ve aynı şeyleri tekrar tekrar yaptı.

4 yılın sonunda ne mi oldu? Gidip arkadaşımla çıkmaya başladı.

Hayat böyle işte, birey herkesin kendisi gibi olduğunu zanneder, bazen de umar ama böyle kar beyaz değildir hayat maalesef. Her insanın farklı huyu vardır. Tabi ders olur böyle şeyler insana, soğutur hayattan önce ama farkında olmadan da daha güçlü yapar. 3 gün ağlarsın, sonra seni 3 gün ağlatacak birşey ömrün boyunca zor gelir inan bana. Seni öldürmeyen şey seni güçlü kılar demişler.

Ne acılar geçiyor, ne duygulara set koyuyor insan yüreği, merak etme bu acı da geçer. Zaten eğer gerçekten sevgini hakediyor ise, gerçekten pişman ise bunu belli edecektir. Bir başka laf ile bitireyim yazımı.

Birini seviyorsan özgür bırak, geri gönerse senindir. Eğer dönmüyorsa bilki hiç bir zaman senin olmamıştır…