2008 senesinde bütün maçlarımızı Türk Silahlı Kuvvetlerinin Ankara Rehabilitasyon Merkezinde şanlı Gazilerimiz ile birlikte izlemiştim. Allah şahidimdir, 2 bacağı olmayan terör gazisi bir abimizin Çeklerle olan maçımızda 10-20 santimetre zıplayarak ve aynı zamanda ağlayarak sevindiğini haykırdığını gördüm.

O heyecanı gören birisi olarak , geri istemek o günleri tekrar yaşamak istiyorum. İnşallah yaşayacağız, yeterki yürekleri ile oynasınlar.